ਕਵਿਤਾ/ਦਲਜੀਤ ਸਿੰਘ ਕਾਹਲੋਂ

ਇਹ ਤਾਂ ਕੁੜੀ ਪੰਜਾਬਣ ਏ। ਨਿਰੀ ਸ਼ਹਿਦ ਦੀ ਪੁੜੀ ਪੰਜਾਬਣ ਏ॥

ਇਹ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਜੋ ਬੋਲੇ ਬਈ । ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਪੋਲੇ ਪੋਲੇ ਬਈ ॥

ਇਹਦੇ ਦੋਨੋ ਬੁੱਲ੍ਹ ਗੁਲਾਬੀ ਬਈ । ਉੱਤੋਂ ਇਹਦੀ ਠੇਠ ਪੰਜਾਬੀ ਬਈ ॥

ਇਹਦੇ ਬੋਲ,ਬੋਲੀ ਤੇ ਬਾਣੀ ਬਈ । ਸੱਚ ਦੱਸਣ ਇਹਦੀ ਕਹਾਣੀ ਬਈ ॥

ਇਹਦਾ ਪਾਇਆ ਸੂਟ ਪੰਜਾਬੀ ਬਈ । ਉੱਤੋ ਪਾਈ ਦੇਸੀ ਗੁਰਗਾਬੀ ਬਈ ॥

ਇਹਨੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਕੰਘਾ ਏ । ਇਹਦੇ ਗਲ ਚਿ ਲਟਕਦਾ ਖੰਡਾ ਏ ॥

ਇਹਦੀ ਦਿੱਖ,ਤੱਕਣੀ ਤੇ ਝਾਤ ਬਈ । ਪਾਵੇ ਇਹਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਬਾਤ ਬਈ ॥

ਇਹਦਾ ਸਿੱਧਾ – ਭੋਲਾਪਨ ਬਈ । ਇਹਦਾ ਅੰਦਰੋਂ ਸੱਚਾ ਮੰਨ ਬਈ ॥

ਇਹਦੇ ਪੜ੍ਹਨ ਦੇ ਤੌਰ ਤਰੀਕੇ ਨੇ । ਬੋਲਣ ਦੇ ਇਹਨੂੰ ਸਲੀਕੇ ਨੇ ॥

ਇਹਦੇ ਸੱਚੇ ਤੇ ਸੁੱਚੇ ਬੋਲ ਬਈ । ਦੇਣ ਪੋਲ ਸਾਰੇ ਹੀ ਖੋਲ ਬਈ ॥

ਪਾਈ ਪੈਰੀਂ ਇਹਦੇ ਪਜੇਬ ਬਈ । ਨਾ ਪੱਲੇ ਝੂਠ ਫ਼ਰੇਬ ਬਈ ॥

ਇਹਦੀ ਨੱਨ੍ਹੀ ਨੱਨ੍ਹੀ ਚਾਲ ਬਈ । ਮੂੰਹੋਂ ਬੋਲਕੇ ਦੱਸੇ ਹਾਲ ਬਈ ॥

ਦਿਸਦੀ ਇਹ ਮਸਤ ਮਲੰਗ ਬਈ। ਕਦੇ ਕਰੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਤੰਗ ਬਈ ॥

ਦੱਸਣ ਇਹਦੇ ਨਿੱਕੇ ਪੈਰ ਬਈ । ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਨਾ ਕਰਦੀ ਵੈਰ ਬਈ ॥

ਇਹਦਾ ਸਿੱਧਾ ਸਾਦਾਪਨ ਬਈ । ਅੰਦਰੋਂ ਇਹਦਾ ਸੱਚਾ ਮੰਨ ਬਈ ॥

ਇਹ ਪੜ੍ਹੇ-ਲਿਖੇ ਪੰਜਾਬੀ ਬਈ । ਜਿਵੇਂ ਖਿੜਿਆ ਫੁੱਲ ਗੁਲਾਬੀ ਬਈ ॥

ਇਹ ਆਪਣੀ ਧੁੰਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਏ । ਪਿਓ ਵਾਂਗਰ ਸੱਚ ਹੀ ਕਹਿੰਦੀ ਏ ॥

ਪਿਓ ਆਖੇ ਸੂਰਤ ਸੋਹਣੀ ਏ । ਮੇਰੇ ਮੰਨ ਦੀ ਇਹ ਮਨਮੋਹਣੀ ਏ ॥

ਇਹਦੀ ਮੱਮੀ ਪਾਠ ਸਿਖਾਂਦੀ ਏ । ਵੀਕਐਂਡ ਗੁਰੂਘਰ ਲਿਜਾਂਦੀ ਏ ॥

ਇਹ ਉੱਥੇ ਸੰਥਿਆ ਲੈਂਦੀ ਏ । ਬਸ ਗੁਰੂ ਦੇ ਚਰਨੀਂ ਪੈਂਦੀ ਏ ॥

ਹੱਥ ਜੋੜ ਇਹ ਫਤਿਹ ਬਲਾਉਂਦੀ ਏ । ਸੱਭ ਦਾ ਇਹ ਭਲਾ ਮਨਾਉਂਦੀ ਏ ॥

ਇਹ ਕੀਰਤਨ ਓਥੇ ਕਰਦੀ ਏ । ਕਰੇ ਸੇਵਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਭਰਦੀ ਏ ॥

ਇਹ ਉੱਚੀ ਉੱਚੀ ਗਾਂਦੀ ਏ । ਓਥੇ ਹਰੀ ਦਾ ਨਾਮ ਧਿਆਂਦੀ ਏ ॥

ਸਦਾ ਗੁਰੂ ਦੇ ਗੁਣ ਹੀ ਗਾਉਂਦੀ ਏ । ਤਾਂਈਉਂ ਸੱਭ ਦੇ ਮੰਨ ਨੂੰ ਭਾਉਂਦੀ ਏ ॥

ਓਥੇ ਇਹਦਾ ਠੁੱਕ ਹੈ ਵਾਹਵਾ ਬਈ । ਸੰਗਤ ਚੋਂ ਖੱਟੇ ਵਾਹ-ਵਾਹ ਬਈ ॥

ਕਹਿੰਦੇ ਮਾਂ ਜਿੱਡੀ ਇਹ ਹੋ ਗਈ ਏ । ਪਿਓ ਲਈ ਇਹ ਕਿੱਡੀ ਹੋ ਗਈ ਏ ?

ਪਿਓ ਆਖੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬੱਚੀ ਏ । ਇਹ ਸਦਾ ਹੀ ਮੰਨ ਦੀ ਸੱਚੀ ਏ ॥

ਕੱਲ ਦਿੰਦਾ ਸੀ ਇਹਨੂੰ ਲੋਰੀ ਬਈ । ਅੱਜ ਬਣੀ ਮੇਰੀ ਡੰਗੋਰੀ ਬਈ ॥

ਇਹਦਾ ਪਿਆਰਾ ਨਾਮ ਗੁਰਵੀਰ ਏ । ਇਹਦਾ ਕੋਈ ਨਾ ਨੱਨ੍ਹਾ ਵੀਰ ਏ ॥

ਇਹ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਭਾਅ ਜੀ ਕਹਿੰਦੀ ਏ । ਬੱਸ ਉੱਨ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਚਿ ਰਹਿੰਦੀ ਏ ॥

ਇਹਨੂੰ ਗੁਰਜੰਟ ਤੇ ਹੈਪੀ ਭਾਵੇ ਬਈ । ਇਹ ਦੋਨਾਂ ਤੇ ਹੁਕਮ ਚਲਾਵੇ ਬਈ ॥

ਉਹ ਇਹਦੇ ਕਜਨ ਬ੍ਰਦਰ ਬਈ । ਇਹਦੀ ਕਰਦੇ ਬੜੀ ਹੀ ਕਦਰ ਬਈ॥

ਪੂਰੇ ਕਰਦੇ ਚਾਅ ਮਲਾਰ ਇਹਦੇ । ਦੋਵੇਂ ਹਨ ਫਰਮਾਬਰਦਾਰ ਇਹਦੇ ॥

“ਇਹਨੂੰ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਚੱਕੀ ਇਹਦੇ ਭਾਈ ਫਿਰਦੇ ।ਟੈਟੂ ਇਹਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਲਿਖਾਈ ਫਿਰਦੇ”॥“

ਇਹਦਾ ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਕਹਿਣਾ ਏ । ਮੇਰੀਆਂ ਦੋ ਵੱਡੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਏਂ ॥

ਉੱਨਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲਾਡ ਲਡਾਇਆ ਈ । ਹੁਣ ਆਪਣਾ ਘਰ ਵਸਾਇਆ ਈ ।

ਮਿੱਸ ਕਰਦੀ ਉੱਨਾਂ ਨੂੰ ਖ਼ਾਸੀ ਏ । ਹੈ ਉੱਨਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਮਾਸੀ ਏ ॥

ਸਦਾ ਪਿਓਂ ਦੇ ਅੰਗ ਸੰਗ ਰਹਿੰਦੀ ਏ । ਸਦਾ ਗੋਦੀ ਓਹਦੀ ਚਿ ਬਹਿੰਦੀ ਏ ॥

ਹੱਥ ਮਾਂ ਦੀ ਚੁੰਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਵੇ ਬਈ । ਜਿੱਥੇ ਜਾਂਦੀ ਨਾਲ ਹੀ ਜਾਵੇ ਬਈ ॥