ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਐਂਟਰੀ-ਲੈਵਲ ਹਾਇਰਿੰਗ ਦਾ ਬਦਲ ਰਿਹਾ ਰੁਝਾਨ
ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ, 30 ਸਤੰਬਰ – ਭਾਰਤ ਦਾ ਐਂਟਰੀ-ਲੈਵਲ ਹਾਇਰਿੰਗ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵੱਡੇ ਬਦਲਾਅ ਦੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੀ.ਆਈ. ਗਰੁੱਪ ਹੋਲਡਿੰਗ ਦੀ ਨਵੀਂ ਰਿਪੋਰਟ “ਫ੍ਰੌਮ ਡਿਗਰੀਜ਼ ਟੂ ਕੈਪੇਬਿਲਿਟੀ: ਰੀਡਿਫਾਈਨਿੰਗ ਇੰਡੀਆਜ਼ ਐਂਟਰੀ-ਲੈਵਲ ਟੈਲੈਂਟ ਲੈਂਡਸਕੇਪ” ਮੁਤਾਬਕ, ਕੰਪਨੀਆਂ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਅਕਾਦਮਿਕ ਡਿਗਰੀ ਨੂੰ ਹੀ ਮਹੱਤਵ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਹੀਆਂ, ਸਗੋਂ ਉਮੀਦਵਾਰ ਦੀ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਕਾਬਲੀਅਤ, ਪ੍ਰੈਕਟੀਕਲ ਤਜਰਬੇ, ਕੰਮਕਾਜ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਿੱਖਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਨੂੰ ਵੱਧ ਤਰਜੀਹ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਅਧਿਐਨ 1,329 ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬਾਂ ’ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ 750 ਕੰਪਨੀਆਂ ਅਤੇ 579 ਉਮੀਦਵਾਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰੀਅਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰ ਰਹੇ ਪ੍ਰੋਫੈਸ਼ਨਲ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਸਰਵੇਖਣ 12 ਸੈਕਟਰਾਂ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਅੱਠ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਕਿ ਕੰਪਨੀਆਂ ਐਂਟਰੀ-ਲੈਵਲ ਟੈਲੈਂਟ ਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਵੇਂ ਸਿਰੇ ਤੋਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪ੍ਰੋਫੈਸ਼ਨਲ ਹੁਨਰ-ਆਧਾਰਿਤ ਹੋ ਰਹੇ ਲੇਬਰ ਮਾਰਕੀਟ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਰਾਹ ਕਿਵੇਂ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਪੜਾਅ ’ਤੇ ਹੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਰਹੀ ਤਿਆਰੀ ਦੀ ਕਮੀ
ਇਹ ਬਦਲਾਅ ਭਰਤੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪੜਾਅ ’ਤੇ ਹੀ ਸਾਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਕੰਪਨੀਆਂ ਲਈ ਅਜਿਹੇ ਉਮੀਦਵਾਰ ਲੱਭਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਮਾਪਦੰਡਾਂ ’ਤੇ ਖਰੇ ਉਤਰ ਸਕਣ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਉਮੀਦਵਾਰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਤਿਆਰੀ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਗੈਪ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। 64 ਫੀਸਦੀ ਕੰਪਨੀਆਂ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ 40 ਫੀਸਦੀ ਤੋਂ ਵੀ ਘੱਟ ਐਂਟਰੀ-ਲੈਵਲ ਉਮੀਦਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਡੋਮੇਨ ਅਤੇ ਸਕਿਲ ਅਸੈਸਮੈਂਟ ਪਾਸ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ ’ਤੇ ਭਰਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਚੁਣੌਤੀ ਹੋਰ ਵੱਡੀ ਹੈ। ਵੱਡੀਆਂ ਐਂਟਰਪ੍ਰਾਈਜ਼ ਕੰਪਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅੰਕੜਾ 70 ਫੀਸਦੀ ਅਤੇ ਹਰ ਸਾਲ 2,000 ਤੋਂ ਵੱਧ ਫ੍ਰੈਸ਼ਰ ਭਰਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਵਿੱਚ 74 ਫੀਸਦੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਮੀਦਵਾਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ ਤਾਂ ਟੀਅਰ-2/3 ਗ੍ਰੈਜੂਏਟਾਂ ਵਿੱਚੋਂ 49 ਫੀਸਦੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਹਿਲੀ ਨੌਕਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਸਿਰਫ਼ 19 ਫੀਸਦੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਟੀਅਰ-1 ਗ੍ਰੈਜੂਏਟਾਂ ਵਿੱਚ 67 ਫੀਸਦੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਸਿਰਫ਼ 6 ਫੀਸਦੀ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਤੀਜਿਆਂ ਤੋਂ ਸਿੱਖਿਆ, ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਯੋਗਤਾ ਅਤੇ ਵਰਕਪਲੇਸ ਦੀਆਂ ਉਮੀਦਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵਧ ਰਹੀ ਦੂਰੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਸਵਾਲ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਕੋਲ ਡਿਗਰੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਉਹ ਆਪਣੀ ਡਿਗਰੀ ਨੂੰ ਕੰਮ ਕਰਨ, ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨ, ਹਾਲਾਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਢਲਣ ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਸਿੱਖਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਡਿਗਰੀ ਨਾਲੋਂ ਪ੍ਰੈਕਟੀਕਲ ਸਬੂਤ ਨੂੰ ਵੱਧ ਤਰਜੀਹ
ਇਸ ਬਦਲਾਅ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸਪੱਸ਼ਟ ਸਬੂਤ ਕੰਪਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਉਮੀਦਵਾਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਰਟਲਿਸਟਿੰਗ ਲਈ ਵਰਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਮਾਪਦੰਡ ਹਨ। 76 ਫੀਸਦੀ ਕੰਪਨੀਆਂ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਟੀਅਰ-2/3 ਗ੍ਰੈਜੂਏਟਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਰਟਲਿਸਟ ਕਰਨ ਸਮੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਫੈਸਲਾ ਪ੍ਰੈਕਟੀਕਲ ਸਬੂਤ ਜਾਂ ਵਰਕਪਲੇਸ ਤਜਰਬੇ ’ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਰਟੀਫਿਕੇਸ਼ਨ, ਸਾਫਟਵੇਅਰ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ, ਇੰਟਰਨਸ਼ਿਪ ਅਤੇ ਕੰਮ ਦਾ ਤਜਰਬਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ, ਸਿਰਫ਼ ਅਕਾਦਮਿਕ ਮੈਰਿਟ ਦੇ ਆਧਾਰ ’ਤੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਦੀ ਹਿੱਸੇਦਾਰੀ ਸਿਰਫ਼ 6 ਫੀਸਦੀ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ।
ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਿੱਖਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਬਣੀ ਵੱਡੀ ਲੋੜ
ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਯੋਗਤਾ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਵੀ ਬਦਲ ਰਹੀ ਹੈ। ਐਮਪਲੌਇਰ ਹੁਣ ਅਜਿਹੇ ਉਮੀਦਵਾਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਿੱਖ ਸਕਣ, ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰ ਸਕਣ ਅਤੇ ਬਦਲਦੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨੂੰ ਅਮਲ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਸਕਣ। ਰਿਪੋਰਟ ਮੁਤਾਬਕ ਟ੍ਰੇਨੇਬਿਲਿਟੀ ਅਤੇ ਲਰਨਿੰਗ ਏਜਿਲਿਟੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੰਗੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਖੂਬੀ ਬਣ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ 59 ਫੀਸਦੀ ਕੰਪਨੀਆਂ ਤਰਜੀਹ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਫੰਕਸ਼ਨਲ ਕਮਿਊਨੀਕੇਸ਼ਨ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ 52 ਫੀਸਦੀ ਕੰਪਨੀਆਂ ਅਹਿਮ ਮੰਨਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਡੋਮੇਨ ਰੈਡੀਨੈੱਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ 29 ਫੀਸਦੀ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨੇ ਤਰਜੀਹ ਦਿੱਤੀ।
ਡਿਗਰੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ‘ਕ੍ਰੈਡੈਂਸ਼ੀਅਲ ਪੈਰਾਡੌਕਸ’
ਰਿਪੋਰਟ ਭਾਰਤ ਦੇ ਐਂਟਰੀ-ਲੈਵਲ ਹਾਇਰਿੰਗ ਬਾਜ਼ਾਰ ਦੇ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਵਿਰੋਧਾਭਾਸ ਵੱਲ ਵੀ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਡਿਗਰੀ ਹੁਣ ਉਮੀਦਵਾਰ ਦੀ ਕਾਬਲੀਅਤ ਦਾ ਪੱਕਾ ਸਬੂਤ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਪਰ ਭਰਤੀ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ ਇਸਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਅਜੇ ਵੀ ਕਾਇਮ ਹੈ। ਹਰ 10 ਵਿੱਚੋਂ ਲਗਭਗ 9 ਕੰਪਨੀਆਂ ਹੁਣ ਟੀਅਰ-2/3 ਸੰਸਥਾਨ ਦੀ ਡਿਗਰੀ ਨੂੰ ਕਾਬਲੀਅਤ ਦਾ ਸਬੂਤ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀਆਂ। ਫਿਰ ਵੀ ਭਰਤੀ ਦੇ ਫੈਸਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਡਿਗਰੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਇਬ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਰੂਟੀਨ ਐਂਟਰੀ-ਲੈਵਲ ਅਹੁਦਿਆਂ ਲਈ 35 ਫੀਸਦੀ ਕੰਪਨੀਆਂ ਅਜੇ ਵੀ ਸੁਤੰਤਰ ਸਕਿਲ ਸਰਟੀਫਿਕੇਸ਼ਨ ਵਾਲੇ ਉਮੀਦਵਾਰਾਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਰਵਾਇਤੀ ਡਿਗਰੀਧਾਰਕਾਂ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਸੈਸਮੈਂਟ ਪਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਰਟੀਫਾਈਡ ਨਾਨ-ਡਿਗਰੀ ਉਮੀਦਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ 46 ਫੀਸਦੀ ਨੂੰ ਡਿਗਰੀਧਾਰਕਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ 12 ਫੀਸਦੀ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਤਰਜੀਹ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ 31 ਫੀਸਦੀ ਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਫਾਲਬੈਕ ਵਿਕਲਪ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ 11 ਫੀਸਦੀ ਨੂੰ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ’ਤੇ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਰਿਪੋਰਟ ਵਿੱਚ “ਕ੍ਰੈਡੈਂਸ਼ੀਅਲ ਪੈਰਾਡੌਕਸ” ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਡਿਗਰੀ ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਪੱਕਾ ਸਬੂਤ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ ਕਿ ਉਮੀਦਵਾਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਅਜੇ ਵੀ ਇਹ ਤੈਅ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਾਬਲੀਅਤ ਦਿਖਾਉਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲੇਗਾ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।
ਜੀ.ਆਈ. ਗਰੁੱਪ ਦੀ ਕੰਟਰੀ ਮੈਨੇਜਰ ਨੇ ਕੀ ਕਿਹਾ?
ਜੀ.ਆਈ. ਗਰੁੱਪ ਹੋਲਡਿੰਗ ਦੀ ਕੰਟਰੀ ਮੈਨੇਜਰ ਸੋਨਲ ਅਰੋੜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਰਿਪੋਰਟ ਭਾਰਤ ਦੇ ਐਂਟਰੀ-ਲੈਵਲ ਹਾਇਰਿੰਗ ਲੈਂਡਸਕੇਪ ਵਿੱਚ ਆ ਰਹੇ ਬਦਲਾਅ ਅਤੇ ਕੰਪਨੀਆਂ, ਸਿੱਖਿਆ ਸੰਸਥਾਵਾਂ, ਨੀਤੀ-ਨਿਰਮਾਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪ੍ਰੋਫੈਸ਼ਨਲਾਂ ਲਈ ਇਸਦੇ ਅਰਥਾਂ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਹਾਇਰਿੰਗ ਹੁਣ ਸਕਿਲ-ਫਰਸਟ ਮਾਡਲ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰੈਕਟੀਕਲ ਤਜਰਬਾ, ਇੰਟਰਨਸ਼ਿਪ, ਸਰਟੀਫਿਕੇਸ਼ਨ, ਅਪਰੈਂਟਿਸਸ਼ਿਪ ਅਤੇ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਕਾਬਲੀਅਤ ਭਰਤੀ ਦੇ ਫੈਸਲਿਆਂ ’ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਕਿ ਨੌਕਰੀਆਂ ਅਤੇ ਇੰਡਸਟਰੀ ਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਬਦਲਣ ਦੇ ਨਾਲ ਨਵੀਆਂ ਸਕਿਲਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਸਿੱਖਦੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਲਰਨਿੰਗ ਏਜਿਲਿਟੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ’ਤੇ ਵੀ ਵੱਧ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਨੀਤੀ-ਨਿਰਮਾਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਸਕਿਲਿੰਗ ਈਕੋਸਿਸਟਮ ਲਈ ਇਹ ਨਤੀਜੇ ਇੰਡਸਟਰੀ ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਜਗਤ ਵਿਚਕਾਰ ਬਿਹਤਰ ਤਾਲਮੇਲ ਦੀ ਲੋੜ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਇੰਟਰਵਿਊ ਵਿੱਚ ਵੀ ਬਦਲ ਰਹੇ ਮਾਪਦੰਡ
ਇਹ ਬਦਲਾਅ ਇੰਟਰਵਿਊ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਮੀਦਵਾਰਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਐਂਟਰੀ-ਲੈਵਲ ਅਹੁਦਿਆਂ ਲਈ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਕੰਪਨੀ ਦਾ ਅਸੈਸਮੈਂਟ ਅਤੇ ਪ੍ਰੈਕਟੀਕਲ ਤਜਰਬਾ ਹੁਣ ਡਿਗਰੀ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਮਹੱਤਵ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉਮੀਦਵਾਰਾਂ ਕੋਲ ਪਹਿਲਾਂ ਕੋਈ ਕੰਮ ਦਾ ਤਜਰਬਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੰਪਨੀ ਦਾ ਅਸੈਸਮੈਂਟ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕਸੌਟੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਉਮੀਦਵਾਰ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਦੋ ਸਾਲ ਦਾ ਤਜਰਬਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰੈਕਟੀਕਲ ਤਜਰਬੇ ਦੀ ਅਹਿਮੀਅਤ ਵੀ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੰਪਨੀਆਂ ਅਤੇ ਉਮੀਦਵਾਰ ਦੋਵੇਂ ਇਸ ਗੱਲ ’ਤੇ ਲਗਭਗ ਇਕਮਤ ਹਨ ਕਿ ਸਿੱਖਿਆ ਤੋਂ ਨੌਕਰੀ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਰੁਕਾਵਟ ਕੀ ਹੈ। ਪ੍ਰੈਕਟੀਕਲ ਸਕਿਲ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਾ ਕਰ ਪਾਉਣਾ ਇੰਟਰਵਿਊ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲਤਾ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ 42 ਫੀਸਦੀ ਐਮਪਲੌਇਰ ਅਤੇ 38 ਫੀਸਦੀ ਉਮੀਦਵਾਰਾਂ ਨੇ ਮੰਨਿਆ। ਅਕਾਦਮਿਕ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਦਿਲਚਸਪ ਫਰਕ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ। ਐਮਪਲੌਇਰ ਸਿਰਫ਼ 4 ਫੀਸਦੀ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਕਾਦਮਿਕ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੀ ਕਮੀ ਨੂੰ ਸਮੱਸਿਆ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਉਮੀਦਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅੰਕੜਾ 16 ਫੀਸਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਮੀਦਵਾਰ ਸ਼ਾਇਦ ਅਜੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਅਕਾਦਮਿਕ ਪੜ੍ਹਾਈ ਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਹੱਤਵ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜਿੰਨਾ ਕੰਪਨੀਆਂ ਵਰਕਪਲੇਸ ਰੈਡੀਨੈੱਸ ਦਾ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਿੱਖਿਆ ਦੀ ਅਹਿਮੀਅਤ ਬਰਕਰਾਰ, ਪਰ ਵਰਤੋਂਯੋਗਤਾ ਜ਼ਰੂਰੀ
ਰਿਪੋਰਟ ਮੁਤਾਬਕ ਅਕਾਦਮਿਕ ਸਿੱਖਿਆ ਦੀ ਅਹਿਮੀਅਤ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਇਸਦੀ ਕੀਮਤ ਹੁਣ ਇਸ ਗੱਲ ’ਤੇ ਵੱਧ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਮੀਦਵਾਰ ਆਪਣੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਨੂੰ ਵਰਕਪਲੇਸ ’ਤੇ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਕਾਬਲੀਅਤ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਬਦਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਫਰਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਿੱਖਿਆ ਪਿਛੋਕੜ ਵਾਲੇ ਉਮੀਦਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖਾਸ ਤੌਰ ’ਤੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਟੀਅਰ-2/3 ਸਮੂਹ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ, ਪਾਲੀਟੈਕਨਿਕ/ਵੋਕੇਸ਼ਨਲ ਅਤੇ ਆਰਟਸ/ਜਨਰਲ ਸਾਇੰਸ ਗ੍ਰੈਜੂਏਟਾਂ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਦੇ ਪੱਧਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਅੰਤਰ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਯੋਗਤਾ ਦੀ ਚੁਣੌਤੀ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਸਿੱਖਿਆ ਮਾਡਲ ਨਾਲ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਸਿੱਖਿਆ ਅਤੇ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਵਿਚਕਾਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੜੀ ਦੀ ਲੋੜ
ਇਹ ਨਤੀਜੇ ਸਿੱਖਿਆ ਅਤੇ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ “ਐਮਪਲੌਏਬਿਲਿਟੀ ਬ੍ਰਿਜ” ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਡਿਗਰੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨਾ ਹੀ ਨੌਕਰੀ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਦਾ ਆਖਰੀ ਪੜਾਅ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਸਿੱਖਿਆ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵਰਕਪਲੇਸ ਐਕਸਪੋਜ਼ਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰੈਕਟੀਕਲ ਐਪਲੀਕੇਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਕੰਪਨੀਆਂ ਅਸੈਸਮੈਂਟ, ਇੰਟਰਨਸ਼ਿਪ ਅਤੇ ਅਪਰੈਂਟਿਸਸ਼ਿਪ ਰਾਹੀਂ ਹੋਰ ਸਰਗਰਮ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਨੀਤੀ-ਨਿਰਮਾਤਾ ਅਤੇ ਸਕਿਲਿੰਗ ਈਕੋਸਿਸਟਮ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਦੇ ਨਤੀਜਿਆਂ ਅਤੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਮਾਰਕੀਟ ਵੈਲਿਊ ’ਤੇ ਵੱਧ ਧਿਆਨ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਉਮੀਦਵਾਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਲਗਾਤਾਰ ਨਵੀਆਂ ਸਕਿਲਾਂ ਸਿੱਖਦੇ ਰਹਿਣਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕਾਬਲੀਅਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰੈਕਟੀਕਲ ਤੌਰ ’ਤੇ ਸਾਬਤ ਕਰਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੁੰਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
Share this content:
Post Comment