ਗਹਿਣੇ ਰੱਖੇ ਸੁਪਨੇ

ਇੱਕ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ-ਸਵੇਰੇ ‘ਨੀਟ’ ਦਾ ਇਮਤਿਹਾਨ ਪਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋੜਵੰਦ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਖ਼ਬਰ ਨੇ ਮਨ ਨੂੰ ਝੰਜੋੜ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਰਿਟ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਮਾੜੀ ਆਰਥਿਕਤਾ ਨੇ ਡਾਕਟਰ ਬਣਨ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਨੂੰ ਢਾਹ ਲਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਕੋਈ ਮਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਦੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਹਿਣੇ ਰੱਖਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਸੀ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਫੀਸ ਦਾ ਜੁਗਾੜ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਆਰਥਿਕਤਾ ਦੇ ਧੁਰੇ ‘ਪਸ਼ੂ ਧਨ’ ਨੂੰ ਵੇਚਣਾ ਪਿਆ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਇਹ ਖ਼ਬਰ ਬੇਹੱਦ ਸਕੂਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ‘ਫ਼ਰਿਸ਼ਤੇ’ ਆ ਬਹੁੜੇ।

ਅਸੀਂ ਵੀ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਸਮਾਜਿਕ ਸੰਸਥਾ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਜੋ ਲੋੜਵੰਦ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸਾਡੀ ਸਮੁੱਚੀ ਟੀਮ ਦੀ ਸਦਾ ਇਹੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਲੋੜਵੰਦ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸਿਰਫ਼ ਆਰਥਿਕ ਤੰਗੀ ਕਾਰਨ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਨਾ ਰਹਿ ਜਾਵੇ। ਅਸੀਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਫੀਸ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਦੇ ਇਸ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਸਮਾਰਟ ਫੋਨ ਜਾਂ ਟੈਬਲੇਟ ਮੁਹੱਈਆ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਔਨਲਾਈਨ ਕਲਾਸਾਂ ਲਾ ਸਕਣ। ਸਾਡਾ ਇੱਕ ਵਟਸਐਪ ਗਰੁੱਪ ਹੈ ‘ਭਾਈ ਜੈਤਾ ਜੀ ਸਟੱਡੀ ਸੈਂਟਰ’, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਅਧਿਆਪਕ, ਡਾਕਟਰ ਅਤੇ ਸਿਵਲ ਸੇਵਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਨੂੰ ਹੋਰ ਬਿਹਤਰ ਬਣਾਉਣ ਤੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਸਫ਼ਲਤਾ ਲਈ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਹਰ ਵੇਲੇ ਤਤਪਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਇਸੇ ਗਰੁੱਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲਾਇਕ ਤੇ ਹੁਸ਼ਿਆਰ ਵਿਦਿਆਰਥਣ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸਿਵਲ ਸੇਵਕ ਬਣ ਕੇ ਸਮਾਜ ਦੀ ਬਿਹਤਰੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਉਦੇਸ਼ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਾਫ਼ ਝਲਕਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮਾਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਘਰ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਰੋਟੀ ਦਾ ਵਸੀਲਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਇੱਕ ਭਰਾ ਵੀ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਕਾਫ਼ੀ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਉਹ ਗਰੁੱਪ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਸੀ ਦੇ ਰਹੀ, ਨਾ ਹਾਜ਼ਰੀ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਹੋਮਵਰਕ। ਸਾਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਹੋਈ। ਉਸ ਦੀ ਮਾਸੀ ਦੇ ਦੋ ਮੁੰਡੇ ਵੀ ਸਾਡੀ ਸੰਸਥਾ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੋਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, “ਪੁੱਤ, ਜ਼ਰਾ ਪਤਾ ਤਾਂ ਕਰੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਭੈਣ ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਪੜ੍ਹ ਵੀ ਰਹੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ? ਕਿਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਤਾਂ ਨਹੀਂ?”