ਪ੍ਰੋਫੈ਼ਸਰ ਯੂਨਿਸ ਹਸਨ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਕਲਾ ਅਤੇ ਮੁਲਾਕਾਤਾਂ

ਪ੍ਰੋਫੈ਼ਸਰ ਯੂਨਿਸ ਹਸਨ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪਹਿਲੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਸਰਕਾਰੀ ਇਸਲਾਮੀਆ ਪੋਸਟ ਗ੍ਰੈਜੂਏਟ ਡਿਗਰੀ ਕਾਲਜ ਵਿਖੇ ਇੱਕ ਕਵਿਤਾ ਸੈਸ਼ਨ ਦੌਰਾਨ ਹੋਈ, ਜਿਸਦਾ ਆਯੋਜਨ ਉਰਦੂ ਵਿਭਾਗ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਪ੍ਰੋਫੈ਼ਸਰ ਜੈਕਬ ਪਾਲ, ਕਾਲਜ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਸਹਿਯੋਗ ਨਾਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਵਿਤਾ ਸੈਸ਼ਨ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਸ਼੍ਰੀ ਸੋਜ਼ ਅੱਬਾਸ ਨੇ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਕਾਲਜ ਦੇ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਮੁੱਖ ਮਹਿਮਾਨ ਸਨ। ਇਹ ਇੱਕ ਸਫ਼ਲ ਕਵਿਤਾ ਸੈਸ਼ਨ ਸੀ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਕਵੀਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਪਰੋਸਿਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਿਲਨਯੋਗ, ਹਮਦਰਦ, , ਨੇਕ ਸੁਭਾਅ ਅਤੇ ਕੋਮਲ ਹਨ। ਰੱਬ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਇੱਕ ਜਗ੍ਹਾ ਰੱਖੇ ਹਨ। ਉਰਦੂ ਵਿਭਾਗ ਦੇ ਪ੍ਰੋਫੈ਼ਸਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਲਈ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਸਗੋਂ ਕਾਲਜ ਦੇ ਬਾਹਰ ਵੀ ਲੋਗ ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਬੜੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਯਲਦੇ ਨੇਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਖੁ਼ਦ ਸਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ, ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।

ਪ੍ਰੋਫੈ਼ਸਰ ਯੂਨਿਸ ਹਸਨ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਦੂਜੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਉਸਤਾਦ ਅਜ਼ਮਤੁੱਲਾ ਖ਼ਾਨ ਅਜ਼ਮਤ ਦੇ ਹਿਕਮਤ ਖ਼ਾਨੇ ਵਿੱਚ ਹੋਈ, ਜੋ ਕਿ ਰੇਲਵੇ ਰੋਡ ‘ਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਰਾਜਾ ਸੈਂਟਰ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਸੀ। ਦਰਅਸਲ, ਇਹ ਹਿਕਮਤ ਖ਼ਾਨਾ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਾਹਿਤਕ ਚਾਹ ਘਰ Adbi tea house ਸੀ। ਪ੍ਰੋਫੈ਼ਸਰ ਯੂਨਿਸ ਹਸਨ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕਾਲਜ ਦੇ ਦੋਸਤ ਅਤੇ ਕਵੀ ਪ੍ਰੋਫੈ਼ਸਰ ਰਾਓ ਨਦੀਮ ਅਹਿਸਾਨ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸਾਹਿਤ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਹਿਲੂਆਂ ‘ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ। ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਮੁਖੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰੋਫੈ਼ਸਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਨਿਮਰਤਾ ਦੇ ਅਮੀਰ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਉਰਦੂ ਨਾਵਲ “ਘਾਓ ਅਤੇ ਬਟਵਾਰਾ” ਉਸਤਾਦ ਅਜ਼ਮਤੁੱਲਾ ਖ਼ਾਨ ਅਜ਼ਮਤ ਨੂੰ ਵੀ ਭੇਟ ਕੀਤਾ।

ਫ਼ੇਰ ਮੇਰੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਮੁਲਾਕਾਤਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ, ਕਦੇ ਅਰਬਾਬ-ਏ-ਅਦਬ, ਕਸੂਰ ਦੇ ਸਰਕਲ ਦੇ ਪਲੇਟਫ਼ਾਰਮ ਤੋਂ। ਕਦੇ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ, ਕਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹੇ ਸ਼ਾਹ ਅਦਬੀ ਸੰਗਤ, ਕਸੂਰ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਵਿੱਚ, ਕਦੇ ਬਜ਼ਮ-ਏ-ਦੋਸਤਾਨ, ਵਲੀ ਹਸਪਤਾਲ ਦੀਆਂ ਸਾਹਿਤਕ ਮੀਟਿੰਗਾਂ ਵਿੱਚ। ਕਦੇ ਉਹ ਸੂਫ਼ੀ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਸਨ, ਕਦੇ ਉਹ ਇੱਕ ਵਿਦਵਾਨ ਅਧਿਆਪਕ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਸਨ, ਕਦੇ ਉਹ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਲੇਖਕ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਕਦੇ ਉਹ ਖੋਜ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਖੋਜਕਰਤਾ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਹਰ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੰਪੂਰਨ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।

ਕੁਝ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੌਲਤ ਖ਼ਾਨੇ ਜਾਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਥੇ ਸਾਡੇ ਕਸੂਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਾਤ ਕਵੀ, ਸ਼੍ਰੀ ਅਬਦੁਲ ਰਜ਼ਾਕ ਮੋਹਸਿਨ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਮੇਂ ਨੇ ਪ੍ਰੋਫ਼ੈਸਰ ਯੂਨਿਸ ਹਸਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪੰਜਾਬੀ ਨਾਤਾਨ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ‘ਦਰੂਦਾਂ ਦੇ ਗਜਰੇ’ ਵੀ ਭੇਟ ਕੀਤੀ।

ਪ੍ਰੋਫੈ਼ਸਰ ਯੂਨਿਸ ਹਸਨ ਉਰਦੂ ਦੇ ਪ੍ਰੋਫੈ਼ਸਰ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਸਾਹਿਤਕ ਕਰੀਅਰ ਉਰਦੂ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪੰਜਾਬੀ ਦੀ ਕਿਤਾਬ, “ਕੱਚ ਦੀਆਂ ਵੰਗਾਂ” ਲਿਖਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਵੱਡੇ ਨਾਵਲ, “ਬੀ ਦਾਗ਼, ਘਾਓ ਅਤੇ ਬਟਵਾਰਾ” ਲਿਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਰਦੂ ਨਾਵਲ “ਮਿੱਟੀ ਕੀ ਖੁਸ਼ਬੂ” ਸਿਰਲੇਖ ਹੇਠ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਕਸ-ਏ-ਬਿਸਮਿਲ ਦੇ ਸਿਰਲੇਖ ਹੇਠ ਨਾਵਲਾਂ ਦਾ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਵੀ ਲਿਖਿਆ ਹੈ। ਪ੍ਰੋਫੈ਼ਸਰ ਯੂਨਿਸ ਹਸਨ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਤ ਭਾਸ਼ਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਰਾਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ, ਦੁੱਖਾਂ, ਮਜਬੂਰੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਅਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣਾਇਆ ਹੈ ਜੋ ਸਮਾਜਿਕ ਫੋੜੇ ਬਣ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਗਰੀਬ ਦਵਾਈ ਲਈ ਪਿਆਸੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਘਰ ਆਲੀਸ਼ਾਨ ਬਣ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗਾਇਕਾਂ ਦੀਆਂ ਨਿੱਜੀ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਤਰੀਕਾ ਹੈ।

ਧੀਆਂ ਦਾ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਲਈ ਪਿਆਰ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਉਦਾਸੀਨਤਾ, ਗਰੀਬਾਂ ਦੇ ਖੰਭਾਂ ਦੇ ਸਿਰਲੇਖ ਹੇਠ ਗਰੀਬਾਂ ਦੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਕੁਰਬਾਨੀ। ਪ੍ਰੋਫੈ਼ਸਰ ਯੂਨਿਸ ਹਸਨ ਦੀ ਕਿਤਾਬ “ਕੱਚ ਦੀਆਂ ਵਾਂਗਾ” ਹਰ ਪੱਖੋਂ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਉੱਚ ਅਤੇ ਗੁਣਵੱਤਾ ਵਾਲਾ ਵਾਧਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਵਲਾਂ ਦਾ ਅਸਲੋਬ ਸ਼ੈਲੀ ਵਧੇਰੇ ਪੰਜਾਬੀ ਹਿੰਦੀ ਜਾਪਦੀ ਹੈ। ਸਥਾਨ ਦੰਤਕਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਅਸੀਂ ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਸਾਹਿਤਕ ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ ਛਾਪਣ ‘ਤੇ ਪ੍ਰੋਫੈ਼ਸਰ ਯੂਨਿਸ ਹਸਨ ਨੂੰ ਵਧਾਈ ਦੇਣਾ ਹਾਂ।

ਲੇਖਕ
ਸਲੀਮ ਆਫ਼ਤਾਬ ਸਲੀਮ ਕਸੂਰੀ
ਮੈਂਬਰ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਰਾਈਟਰਜ਼ ਗਿਲਡ ਪੰਜਾਬ