ਦੁੱਧ ਹੈਗਾ?

ਵਿਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਆਏ ਜਿੰਦਰ ਲਈ ਕਈ ਗੱਲਾਂ ਨਵੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਪੰਜਾਬ ਰਹਿੰਦੇ ਆਪਣੇ ਤਾਏ ਦੇ ਘਰ ਕੈਨੇਡਾ ਤੋਂ ਮਹੀਨਾ ਛੁੱਟੀਆਂ ਕੱਟਣ ਆਇਆ ਸੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਉਹਦੇ ਮਾਪੇ ਉਹਨੂੰ ਦੂਜੇ-ਤੀਜੇ ਸਾਲ ਪੰਜਾਬ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਸਨ ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹੇ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹਦੀ ਉਮਰ ਦਾ ਪੜਾਅ ਬਚਪਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਉਹ ਭਰ ਜਵਾਨ ਸੀ। ਕੈਨੇਡਾ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੇ ਫ਼ਰਕ ਦੀਆਂ ਬਰੀਕੀਆਂ ਸਮਝਦਾ ਸੀ।

ਪਰਿਵਾਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਮਿਲੇ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਅਪਣੱਤ ਤੋਂ ਉਹ ਗਦਗਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਤਾਏ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਘਰ ਘੁੰਮਣ ਦਾ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ। ਹਰ ਦਿਨ ਨਵੇਂ ਪਿੰਡ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ। ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵਿਦੇਸ਼ੋਂ ਆਏ ਪ੍ਰਾਹੁਣੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾਨ ਨਿਵਾਜੀ ਜਿੰਦਰ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਲਗਦੀ। ਵਾਪਸੀ ਵੇਲੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਪੈਸਿਆਂ ਦਾ ਦੇਣ-ਲੈਣ, ਮੋੜ-ਮੜਾਈ ਅਤੇ ਨਾਂਹ ਦੇਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਪੈਸੇ ਦੇਣੇ ਜਿੰਦਰ ਲਈ ਨਵੀਂ ਗੱਲ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ, ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਇਨਕਾਰੀ ਹੈ ਤਾਂ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਦਿੱਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ? ਜੇ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਜ਼ੋਰ ਪਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤਾਂ ਅਗਲਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲੈ ਰਿਹਾ? ਉਹਨੇ ਕੈਨੇਡਾ ’ਚ ਆਪਣੀ ਮੌਮ ਨੂੰ ਦੱਸਦਿਆਂ ਇਹਨੂੰ ‘ਮਨੀ ਫਾਈਟਿੰਗ’ ਦਾ ਨਾਂ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਸ਼ਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਨਾਤੇ ਜਿੰਦਰ ਦੇ ਹੱਥ ਵੀ ਕੁਝ ਛਿੱਲੜ ਰੱਖਦੇ ਤਾਂ ਉਹ ਨਾਂਹ ਕਰਨ ਦੀ ਥਾਂ ਸਹਿਮਤੀ ਜਾਂ ਅਸਹਿਮਤੀ ਲਈ ਆਪਣੇ ਤਾਏ ਦੇ ਪੁੱਤ ਜਾਂ ਭਰਜਾਈ ਵੱਲ ਝਾਕਦਾ। ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਉਹਦੀ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਕਿ ਇਹ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ।