ਸੋਨੇ ਦੀ ਜੇਲ੍ਹ

ਮੈਂ ਇੰਗਲੈਂਡ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗਾਇਕੀ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਕਰਨ ਗਈ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਨੂੰ ਹੱਸਦੇ-ਵੱਸਦੇ ਦੇਖ ਕੇ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਬਹੁਤ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਇੰਨੀ ਸੋਹਣੀ ਆਬੋ-ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਅਜਿਹਾ ਦੇਸ਼ ਜਿੱਥੇ ਕਾਨੂੰਨ ਸਿਰਫ਼ ਬਣਾਇਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ ਸਗੋਂ ਸਖ਼ਤੀ ਨਾਲ ਲਾਗੂ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਸੜਕਾਂ ਉੱਤੇ ਆਵਾਜਾਈ ਪੂਰੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨਾਲ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਕਿਤੇ ਵੀ ਕਾਵਾਂ-ਰੌਲੀ ਨਹੀਂ ਜਾਪਦੀ। ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਾਪਰ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਕੰਪਿਊਟਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਸਿਸਟਮ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।

ਕੁੜੀਆਂ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨੂੰ ਮਾਣਦਿਆਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਆਪਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਜਿਊਂ ਰਹੀਆਂ ਹਨ; ਆਪਣੇ ਮਨਪਸੰਦ ਦੇ ਪਹਿਰਾਵੇ ਪਹਿਨ ਰਹੀਆਂ, ਮਨਪਸੰਦ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਅਤੇ ਗੱਡੀਆਂ ਆਪ ਚਲਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਸਾਨੂੰ ਇੰਝ ਜਾਪ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸਾਡੀਆਂ ਪੰਜਾਬਣਾਂ ਕਿਸੇ ਪਰੀਆਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਵੱਸ ਗਈਆਂ ਹੋਣ। ਇਹ ਵੀ ਬਹੁਤ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਸਾਡੇ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਨੇ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਪੈਸਾ ਕਮਾਇਆ ਅਤੇ ਤਰੱਕੀ ਕੀਤੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣਾ ਘਰ-ਬਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਪੈਸਾ ਕਮਾਉਣ ਹੀ ਤਾਂ ਗਏ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਦੀ ਕੋਈ ਕਮੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਲਈ ਇੱਕ ਖਾਲੀਪਣ, ਕੁਝ ਅਣਕਹੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਅਤੇ ਮੋਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਸਫ਼ਲ ਰਿਹਾ, ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਰਿਹਾ। ਵਾਪਸੀ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਮਿਲੀ, ਜਿਹੜੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਬਿਊਟੀ ਪਾਰਲਰ ਚਲਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਫਗਵਾੜਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਪਿੰਡ ਤਲਵਣ ਨਾਲ ਸਬੰਧਿਤ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨੇ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕਿ ਅੱਜ ਆਪਣੀ ਧਰਤੀ ਮਾਂ ਵੱਲ ਪਰਤ ਰਹੇ ਹੋ! ਜਾ ਕੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਪਿੰਡ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਫ਼ਤਹਿ ਬੁਲਾਇਓ। ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਅਸਲ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ ਹੋ।