ਜਨਮੇਜਾ ਜੌਹਲ ਦਾ ਖਾਸ ਫ਼ੀਚਰ “ਸ਼ੀਸ਼ਾ”/ਸ਼ੀਸ਼ਾ 05- ਆਪੋ ਆਪਣੀ ਇੱਟ
ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਇਮਾਰਤ ਵਰਗਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਇੱਟ ਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਦੀ ਇੱਟ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਦੀ ਕੱਚੀ; ਕਿਸੇ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ ਤੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਲੱਥਪੱਥ। ਪਰ ਹਰ ਇੱਟ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਹੈ।
ਮਨੁੱਖੀ ਸੁਭਾਅ ਅਜੀਬ ਹੈ। ਹਰ ਕੋਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਕਦਰ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਮਿਲੇ, ਪਰ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਅਕਸਰ ਕੰਜੂਸੀ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਮਨੁੱਖ ਬਦਲਦਾ ਵੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਠੋਕਰਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਖ਼ਤ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਰਮ।
ਸਾਡੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਾਡੀ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰਨਾ ਵੀ ਇੱਕ ਆਦਤ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਸ਼ਬਦ ਕਹਿਣਾ ਵੀ। ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਮੀਆਂ ਲੱਭਣਾ ਵੀ ਆਦਤ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕਮੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਨਾ ਵੀ। ਅਸੀਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਇੱਕ ਇੱਟ ਰੱਖ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਇੱਟਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਰੰਗੀਨ ਇੱਟ ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਵੱਡਾ ਘਰ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਦਾ ਕਾਰੋਬਾਰ, ਕਿਸੇ ਦਾ ਦੁਨੀਆ ਘੁੰਮਣਾ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਖ-ਚੈਨ। ਸੁਪਨਿਆਂ ਦਾ ਆਕਾਰ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਭਾਵਨਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਸੁਪਨਾ ਇੱਕ ਲਈ ਛੋਟਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਜੇ ਲਈ ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਸੁਪਨੇ ਪੂਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕਈ ਅਧੂਰੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਹਰ ਸੁਪਨਾ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਸਿਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ ਅਸੀਂ ਜਿਸ ਮੰਜ਼ਿਲ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦੇ ਹਾਂ, ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅਸਲ ਯਾਤਰਾ ਤਾਂ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੀ।
ਇਸ ਲਈ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਇੱਟ ਦੇਖ ਕੇ ਆਪਣੀ ਇੱਟ ਨੂੰ ਛੋਟਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸੁਪਨੇ, ਆਦਤਾਂ, ਸੰਘਰਸ਼ ਅਤੇ ਰਸਤੇ ਵੱਖਰੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਇੱਟ ਨਹੀਂ ਬਦਲ ਸਕਦੇ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਇੱਟ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਇੱਟ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਵਾਲ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇੱਟ ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਸਵਾਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿੱਥੇ ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਲਾਇਆ ਹੈ।
ਜਨਮੇਜਾ ਸਿੰਘ ਜੌਹਲ
Share this content:
Post Comment