ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ: ਕਮਾਲ ਦਾ ਕੁੱਤਾ ਜਾਪਾਨ ਦਾ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਕੁੱਤਾ ‘ਹਾਚੀਕੋ’ ਜੋ ਮਾਲਕ ਦੀ ਮੌਤ ਬਾਅਦ ਦਸ ਸਾਲ ਤੱਕ ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਸਟੇਸ਼ਨ ’ਤੇ ਲੈਣ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ

-ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਤ ਨਾਲ ਖਿਚਵਾਉਂਦੇ ਹਨ ਫੋਟੋਆਂ
ਔਕਲੈਂਡ, 04 ਅਕਤੂਬਰ 2025 (ਹਰਜਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਬਸਿਆਲਾ) – ਜਾਪਾਨ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਕੁੱਤੇ, ਹਾਚੀਕੋ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਬੜੇ ਕਮਾਲ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ। ਟੋਕੀਓ ਦੇ ਸ਼ਿਬੂਆ ਸਟੇਸ਼ਨ ਦੇ ਬਾਹਰ ਲੱਗੀ ਹਾਚੀਕੋ ਦੀ ਮੂਰਤੀ (Statue) ਜਾਪਾਨ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਕੁੱਤੇ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਲਈ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਪਿਆਰ, ਸਮਰਪਣ ਅਤੇ ਅਟੁੱਟ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਹਾਚੀਕੋ, ਅਕੀਤਾ (Akita) ਨਸਲ ਦਾ ਕੁੱਤਾ, 1920 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਹਿਦੇਸਾਬੁਰੋ ਊਏਨੋ ਦੇ ਨਾਲ ਟੋਕੀਓ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਜਦੋਂ ਕੰਮ ਲਈ ਸ਼ਿਬੂਆ ਸਟੇਸ਼ਨ ਤੋਂ ਰੇਲਗੱਡੀ ਫੜਦੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਹਾਚੀਕੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਪਿਆਰਾ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦਾ ਰੁਟੀਨ ਸੀ। ਮਈ 1925 ਵਿੱਚ, ਇਸ ਖੂਬਸੂਰਤ ਦੋਸਤੀ ’ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਆ ਪਈ। ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਊਏਨੋ ਕੰਮ ਦੌਰਾਨ ਅਚਾਨਕ ਬਿਮਾਰ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ਿਬੂਆ ਸਟੇਸ਼ਨ ’ਤੇ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਏ।

ਅਟੁੱਟ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਹਾਚੀਕੋ ਨੇ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ। ਅਗਲੇ ਲਗਭਗ ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਉਹ ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਠੀਕ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਸ਼ਿਬੂਆ ਸਟੇਸ਼ਨ ’ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਦੀ ਰੇਲਗੱਡੀ ਆਇਆ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਭਾਵੇਂ ਮੀਂਹ ਪਵੇ ਜਾਂ ਬਰਫ਼, ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਦੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਮੁੜਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਸਟੇਸ਼ਨ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅਵਾਰਾ ਕੁੱਤਾ ਸਮਝਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਭਜਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਦਰਦ ਭਰੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ। ਉਹਦੀ ਕਹਾਣੀ ਅਖਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਛਪੀ ਅਤੇ ਉਹ ਪੂਰੇ ਜਾਪਾਨ ਵਿੱਚ “ਚੁਕੇਨ ਹਾਚੀਕੋ”  ਭਾਵ ‘ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਕੁੱਤਾ ਹਾਚੀਕੋ’ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਲੋਕ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੋਂ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖਣ ਆਉਂਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਦੇ ਸਨ।

ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ 1935 ਵਿੱਚ ਹਾਚੀਕੋ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿੱਛੇ ਅਥਾਹ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਸੱਚੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਦੀ ਅਮਰ ਕਹਾਣੀ ਛੱਡ ਗਿਆ। ਉਸਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ, 1948 ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਬੂਆ ਸਟੇਸ਼ਨ ਦੇ ਬਾਹਰ ਉਸਦੀ ਕਾਂਸੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ  ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਅੱਜ, ਇਹ ਮੂਰਤੀ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਜਾਪਾਨੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਅਤੇ ਲਗਨ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਸ਼ਿਬੂਆ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਥਾਨ ਵੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਟੋਕੀਓ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਾਚੀਕੋ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਇੱਕ ਸ਼ਰਧਾਂਜਲੀ ਦੇਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਮਹਾਨ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਜਿਸਨੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਾਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਥੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕ ਇਸ ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਬੁੱਤ ਨਾਲ ਤਸਵੀਰਾਂ ਖਿਚਵਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹਾਚੀਕੋ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸਾਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪਿਆਰ ਦੀ ਕੋਈ ਭਾਸ਼ਾ ਜਾਂ ਸੀਮਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।