ਅਰਦਾਸ ਦਾ ਮਹਾਤਮ

ਕੋਈ ਵਿਰਲਾ ਹੀ ਜੀਵ ਹੋਵੇਗਾ ਜਿਸ ਨੇ ਕਦੇ ਅਰਦਾਸ ਭਾਵ ਪ੍ਰਭੂ ਪਿਤਾ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਨਾ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ। ਅਸੀਂ ਸਭ ਜਾਚਕ ਹਾਂ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾਤਾ ਹੈ ਪਰ ਅਰਦਾਸ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਾਚਕ ਬਣੀਏ। ਮਨ ਨੀਵਾਂ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਸਰਬੱਤ ਦੇ ਭਲੇ ਨੂੰ ਸਨਮੁੱਖ ਰੱਖ ਕੇ ਕੀਤੀ ਅਰਦਾਸ ਸੰਪੂਰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਆਓ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੋਂ ਸੁਮੱਤ, ਚੰਗੀ ਸੰਗਤ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣਾ, ਭਰੋਸੇ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਵਸਾਉਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰੀਏ। ਅਰਦਾਸ ਉਹੀ ਪ੍ਰਵਾਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਦਾ ਮਾੜਾ ਨਾ ਚਾਹਿਆ ਜਾਵੇ, ਜਿਸ ਅਰਦਾਸ ਵਿਚ ਸਵਾਰਥ ਜਾਂ ਫਰੇਬ ਜਾਂ ਧੋਖਾ ਹੋਵੇ, ਅਜਿਹੀ ਅਰਦਾਸ ਰੱਬ ਕਬੂਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਆਪੇ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਉੱਠ ਕੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਦਾ ਮਾੜਾ ਚਾਹੇ ਕੀਤੀ ਗਈ ਅਰਦਾਸ ਹੀ ਸੰਪੂਰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸੱਚੇ ਅਤੇ ਸੁੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਅਰਦਾਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਾਰਜ ਰਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਅਰਦਾਸ ਵਿਚ ਅਥਾਹ ਤਾਕਤ ਹੈ। ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜਦ ਸਾਰੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਣ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਾ ਮਿਲੇ ਤੇ ਉਸ ਉੱਪਰ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਟੁੱਟ ਜਾਣ ਤਾਂ ਅਜਿਹੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸਗੋਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਂਦਿਆਂ ਦਿ੍ਰੜ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ ਉਸ ਅੱਗੇ ਅਰਦਾਸ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।